logo



Produkcja i zbyt piwa rosły i w 1927 r. przekroczyły 30 000 hl, a w 1929 r. produkcja wzrosła do 33 000 hl. Dodatkowo w tym samym roku browar nabył Sławieńską Spółkę Browarniczą  z jej udziałami, w której zawieszono produkcję piwa, pozostawiono wytwarzanie likierów i hurtownie spirytualiów. 

Dzięki pośrednictwu browaru Bohrischa w 1929 r. koszaliński browar otrzymał na korzystnych warunkach pożyczkę w wysokości 350 000 marek (niektóre źródła podają 500 000 marek) z banku przemysłu browarniczego w Berlinie. Pożyczka pozwoliła zmodernizować urządzenia (m.in. do śrutowania i czyszczenia słodu, oczyszczania wody, oraz nowy kocioł). Wcześniej browar wymienił drewniane kadzie fermentacyjne i leżakowe na aluminiowe. Dyrektor Banku Oskar Thieben wszedł do rady nadzorczej spółki w Koszalinie. Dzięki modernizacji browaru moce produkcyjne wzrosły, pozwoliło to warzyć piwa leżakowe, pilzner koszaliński, piwo mocne, piwa słodkie, lemoniadę i wodę mineralną. W czasie II wojny produkowano 60 000 hl piwa i 5 000 hl wody mineralnej, przy zatrudnieniu wynoszącym 130 osób (stan w 1939 r.).

Dobre wyniki finansowe przedsiębiorstwa pozwoliły na wykupienie od Rückfortha dóbr majątkowych w Koszalinie. Dzięki temu browar zyskał jeszcze większą samodzielność. Koniec wojny to nowa historia browaru. Browar został zajęty przez Armię Czerwoną, a 17 września 1945 r. został oddany w Polskie ręce i uruchomiona została produkcja. W tym czasie browar został wyremontowany. W 1960 r. browar włączono w skład Koszalińskich Zakładów Piwowarsko-Słodowniczych.W strukturę tego przedsiębiorstwa włączono 4 browary:  w Koszalinie, Słupsku, Połczynie Zdroju i Szczecinku. 
POWRÓT